زبون

*شروع میکنه به گفتن نواقص.دست می ذاره روی همه ی اون مشکلاتی که خودت داری بهشون فکر میکن و آ‌زارت می ده.تا جایی که می تونه نیش می زنه . می گه شاید اون خلا  که درون خودش هست پر بشه. ذهن تورو هم پر از افکار منفی نسبت به موضوع می کنه. حرفاش که تموم می شه فکر می کنی فقط یه زلزله ۸ ریشتری درمون دردته.

** موضوع رو باهاش در میون میذاری . با دید باز به جریان نگاه میکنه باهات همفکری می کنه و چون بیرون از جریانه می تونه راه خوبی رو بهت پیشنهاد بده.یا حداقل نکات مثبت رو هم برات بازگو کنه.حرفاش که تموم می شه امید داری که میتونی یه کارایی بکنی و هنوز راهی هست.

کدومش رو ترجیح می دی؟ جزو کدوم دسته ای؟؟

پ ن ۱ .اینجا ایران است برای شنیدن آواز خوش دهل دور بایست.

پ ن ۲ . یه زمانی فک نکنین کنکور ارشد نزدیکه من دیر به دیر میاما!!!

پ ن ۳ .تویه همه لحظه هام جات خالیه.